Vanaf heel jong wilde ik niet voelen hoe pijnlijk het is om hier op aarde te zijn.
Pijn door misbruik, pijn door dierenleed, pijn door hebzucht, pijn door honger.
Dat is diepe pijn.
Ook mijn eigen gevoelens en emoties, verdriet, boosheid, angst, wilde ik niet voelen, ik wist niet hoe. Ik wilde er voorbij.
Ik probeerde me te verstoppen in verslavingen, niet voelen, uit mijn lichaam.
Maar daarmee ging het niet weg.
Ik was slachtoffer (ook dat wilde ik niet zijn), en zag zoveel anderen slachtoffer zijn.
Slachtoffer van niet weten en niet leren hoe dan wel.
Slachtoffer van een maatschappij die het ook niet weet en waar je ook niet leert hoe dan wel.
Slachtoffer van een maatschappij die keihard doordenderd in de richting van zelfvernietiging, hebzucht en ellende.
Tegelijkertijd deed ik mezelf en mijn eigen lichaam geweld aan, en daarmee ook de mensen om mij heen.

Door spirituele lessen wilde ik graag groeien voorbij dit leed.
Naar hoger bewustzijn.
Maar helaas, je kunt er niet voorbij.
Het is hier, het is nu.
Ik moest het allemaal doorvoelen, in mijn lijf, hier op de aarde.
Ik moest mijn angsten aankijken, mijn verdriet, mijn boosheid.
Ik moest het erkennen, voelen, en verantwoordelijkheid voor nemen.
Het wordt nu steeds zichtbaarder.
We zitten er samen middenin.

Het is tijd.
Tijd om te voelen.
Tijd om verantwoordelijkheid te nemen voor ons eigen lichaam, voor onze emoties, voor ons lijden.
Tijd om erkenning te geven aan onze grenzen en wensen.
Tijd om toe te geven dat we zowel slachtoffer als dader zijn.
Tijd om toe te geven dat we fouten hebben gemaakt, dat we niet wisten hoe wel en er dankbaar voor zijn dat we het nu wel zien.
Tijd om aan te kijken wat echt belangrijk is, misbruik, dierenleed, honger, verouderde systemen.
Tijd om compassie te voelen voor elkaar en voor onszelf.
Ik ben er klaar voor, samen, en voel het allemaal.